مردم رجعت صورى به دنيا نمايند ، تا محق از مبطل و مظلوم از ظالم حق خود را بگيرد ، و بعد از ان پس بميرند . اما اين رجعت جسمانى مانند تناسخ نخواهد بود ، كه انتقال نفس از بدنى به بدنى ديگر باشد . در حالى كه برخى از اماميان گويند كه مقصد از رجعت ، رجوع دولت و امر و نهى باهل بيت ، در حين ظهور امام منتظر باشد ، بدون اينكه اعيان و اشخاص رجوع كنند و مردگان باز زنده شوند « 1 » . بهر صورت محققان اماميه را رأى برينست كه اعتراف برجعت از لوازم مذهب تشيع نيست و انكار آن مضر نباشد . « 2 » ديگر از اصول مهم شيعه تقيه است ، كه براى دفع ضرر و حفظ جان ، عقائد خود را كتمان كنند . چون شيعيان در عصر امويان به محن و مصائب فراوان گرفتار بودند ، بنابرين آن را از لوازم مذهب قرار داده‌اند ، كه بقول امام جعفر صادق : « لا دين لمن لا تقية له » « 3 » اما عمل به تقيه سه حكم دارد : اول در وقتى كه ترك آن موجب تلف نفس بدون فائدتى باشد واجب است . دوم تقيهء رخصت كه در ترك آن و تظاهر به حق فائدتى باشد . سوم اگر تقيهء موجب رواج باطل و گمراهى مردم و احياء ظلم و فساد دين و يا قتل نفوس گردد حرام باشد . « 4 » آغاز حركت شيعه در خراسان : تا اينجا مبادى مذهب شيعه و اماميان كه از مذاهب مهم موجود در خراسان و افغانستان بود ، بر سبيل تلخيص آورده شد ، و ما ميدانيم كه در عصر امويان ، تمام افراد آل رسول ( صلعم ) و حتى علويان كه از بقاياى اولاد فاطمه ( رض ) نبودند ، آنقدر مورد مصائب و محن و تعقيب و مرگ و زجر و حبس قرار گرفتند ، كه ناچار از ان مظالم ، بگوشه‌هاى

--> ( 1 ) - عقائد الاماميه 67 ببعد ( 2 ) - اصل الشيعه 57 ( 3 ) - اصول الكافى 400 ببعد ( 4 ) - اصل الشيعه 170